Γράφει ο Άγγελος Τζίτζιρας

Η Ρωσία είναι μια χώρα μεγάλη σε μέγεθός, ιστορία και μάχες , μια χώρα όμως η οποία δεν έχει βιώσει πραγματικά το δημοκρατικό πολίτευμα ούτε έχει ισχύσει κάποτε αυτό.

Κατά την διάρκεια τους πρώτου παγκοσμίου πολέμου συνέβησαν διάφορες επαναστάσεις στην Ρωσική Αυτοκρατορία οι οποίες αν και στην αρχή ζητούσαν να έρθει η δημοκρατία στην χώρα, το τελικό αποτέλεσμα ήταν άλλο, με την κατάρευση του απολυταρχικού συστήματος της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση ενός άλλου απολυταρχικού συστήματος, του κομμουνιστικού.

Το 1999 όμως η Σοβιετική Ένωση κατάρρευσε και μαζί του το απολυταρχικό σύστημα που υπήρχε, και ενώ ο κόσμο περίμενε να έχει τις ίδιες ελευθερίες με την δυτική Ευρώπη και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας τελικά είδε να έρχεται ένα νέο απολυταρχικό σύστημα.

Από το 1991 έως το 1999 το σύστημα θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως δημοκρατικό αλλά με την άνοδο του Βλαντιμίρ Πούτιν στην εξουσία όπου τον είχε ορίσει ως πρωθυπουργό ο Μπόρις Γέλτσιν και ο οποίος   ένα χρόνο μετά έγινε πρόεδρος της χώρας . Σιγά σιγά κατάφερε να φέρει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος το οποίο εξωτερικά μοιάζει δημοκρατικό αλλά στο εξωτερικό του  είναι απολυταρχικό. Με την αύξηση της δύναμης της εκκλησίας, τους ολιγάρχες να κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δύναμης της χώρας και την τεράστια καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μόνο λογική μπορεί να θεωρηθεί η  παρομοίωση την τωρινή κατάσταση της Ρωσίας με αυτή που ήταν επί του τσάρου.

Δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί μόνο ότι ο Πούτιν κυβερνάει 20 χρόνια την Ρωσία με αυτό τον τρόπο αλλά και ότι εμφανίζονται πολιτικοί με παρόμοιες ιδέες στην Ευρώπη. Όπως είναι η Λεπέν στην Γαλλία, ο Σαλβινι στην Ιταλία αλλά μέχρι και ο Βελόπουλος στην χώρα μας ο οποίος κατάφερε να μπει πρόσφατα στην βουλή και δεν έχει κρύψει την συμπάθεια του στο πρόσωπο του προς τον  Ρώσο πρόεδρο αλλά και γενικά προς την Ρωσία ενώ έχει μέχρι και τον δικέφαλο της Ρωσίας στην θήκη του κινητού του