Του Χρήστου Σγαρδέλη

Μεγάλος αχός σηκώνεται πάλι από τους σχεδιασμούς δημιουργίας εργοστασίου επεξεργασίας και διαχείρισης απορριμμάτων στο Σχιστό και τα επιχειρήματα που ακούγονται από εδώ και από εκεί, δεν έχουν τέλος. Αλλά δεν εξηγούν επί της ουσίας το θετικά και αρνητικά, μιας τέτοιας εγκατάστασης.

Κατά την άποψη μου, όλα ξεκινάνε από την (λανθασμένη) άποψη ότι ένα εργοστάσιο επεξεργασίας, είναι μια ‘’δεύτερη Φυλή’’. Αφήνοντας στην άκρη την απαξίωση της περιοχής της Φυλής και γενικά της Δυτικής Αττικής, η οποία δεκαετίας εξυπηρετεί το λεκανοπέδιο, πρέπει να επισημάνω ότι μιλάμε για εργοστάσιο εν έτει 2019. Και σήμερα, ΔΕΝ γίνονται νέες ‘’Χωματερές Φυλής’’.

Αλλά αλήθεια, τι κακό έχουν τα εργοστάσια επεξεργασίας ? Οι Δήμοι και Περιφέρειες δηλαδή που τα λειτουργούν ή έχουν δρομολογήσει όπως π.χ. στην Δωδώνη Ηπείρου, στην Κοζάνη, στην Βάρη – Βούλα – Βουλιαγμένη, κ.α. δεν έχουν ευαισθησίες ? Αυτοί άραγε δεν μέτρησαν τα κόστη και οφέλη τους, προκειμένου να ξεκινήσουν μια τέτοια ενέργεια ?

Δεν θέλω να μπω σε αναλυτικές αναφορές για τις συνεχείς καταδίκες της Χώρας για την διατήρηση των ΧΥΤΑ, για τα πρόστιμα που μας έχουν επιβληθεί και επιβάλλονται, για τα προβλήματα που δημιουργούνται στις τοπικές κοινωνίες από ηθελημένες ή όχι στάσεις λειτουργίας των ΧΥΤΑ, από τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις που αρχίζουμε και αισθανόμαστε πλέον όλοι μας. Και ξέχωρα ότι πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τις ευρωπαϊκές πολιτικές, σε τελευταία ανάλυση πρέπει να σταματήσει και η λογική που κυριαρχεί επί δεκαετίας. ‘’Τα σκουπίδια δεν τα αφήνω σπίτι μου. Τα πάω δίπλα. Στον γείτονα…’