Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγαίνει από τη φυλακή στις 15 Σεπτεμβρίου. 13 χρόνια κάθειρξη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης — της Χρυσής Αυγής. Και ήδη μιλάει για επιστροφή στην πολιτική.
Το γράφω αυτό ως κάτοικος Κερατσινίου. Όχι ως αναλυτής. Ως άνθρωπος που έζησε εκείνη τη μέρα από κοντά.
Γιατί η Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα ακροδεξιό κόμμα με σκληρή ρητορική. Ήταν, όπως έκρινε αμετάκλητα η ελληνική Δικαιοσύνη, εγκληματική οργάνωση. Με ένοπλα τάγματα εφόδου. Με δολοφονίες. Με εκατοντάδες επιθέσεις σε μετανάστες, σε Ρομά, σε ομοφυλόφιλους, σε ανάπηρους, σε πολιτικούς αντιπάλους.
Η νύχτα που δεν ήταν είδηση
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, ο Παύλος Φύσσας μαχαιρώθηκε θανάσιμα στο Κερατσίνι, στη δική μου γειτονιά. Έζησα εκείνη τη νύχτα από κοντά — τον φόβο, το σοκ, την οργή που απλώθηκε σε κάθε γωνιά της πόλης μας. Δεν ήταν είδηση στην τηλεόραση. Ήταν ο τόπος μου.
Δεν ήταν η μόνη φορά που η οργάνωση χτύπησε εδώ. Στο Κερατσίνι υπήρξαν επιθέσεις και εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων, από ομάδες που έδρων με το ίδιο μίσος, την ίδια λογική «καθαρής φυλής», το ίδιο σχέδιο τρόμου κατά των αδύναμων.
Ο Κασιδιάρης καταδικάστηκε ένοχος για διεύθυνση αυτής της οργάνωσης. Όχι για ένα ξέσπασμα. Για δομημένη, οργανωμένη εγκληματική δράση που κράτησε χρόνια.
Και τώρα, λίγες μέρες πριν την επέτειο
Και τώρα, 13 χρόνια μετά τη δολοφονία Φύσσα, λίγες μέρες πριν την επέτειό της, βγαίνει από τη φυλακή έχοντας εκτίσει την ποινή του, και ετοιμάζεται να ζητήσει ξανά την ψήφο του ελληνικού λαού.
Νομικά, δεν μπορεί να ιδρύσει κόμμα — ο Άρειος Πάγος το έχει ήδη κρίνει. Αλλά η νομική τεχνικότητα δεν σβήνει την ουσία: ένας άνθρωπος που δικάστηκε και καταδικάστηκε για ηγεσία ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης θέλει να ξαναμπεί στην πολιτική σκηνή.
Ο πόλεμος κατά του ναζισμού δεν τελειώνει ποτέ. Πρέπει να συνεχίζεται σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη — και κυρίως στη δική μας.
Το Κερατσίνι θυμάται. Θυμάται τον Παύλο. Θυμάται τον φόβο που ένιωθαν οι μετανάστες γείτονές μας. Θυμάται ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη — κερδίζεται κάθε φορά που λέμε όχι στο μίσος.
Δεν ξεχνάμε. Και δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξαναγίνει κανονικότητα αυτό που κάποτε ήταν τρόμος.
