- Βρισκόμαστε στα μέσα του 2026, και το τοπίο στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής εξακολουθεί να θυμίζει κινούμενη άμμο.
- Για τους κατοίκους του ευρύτερου Πειραιά, του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας και του Περάματος, το όνομα «Σχιστό» τα τελευταία χρόνια είχε ταυτιστεί με έναν διαρκή εφιάλτη: τη δημιουργία μιας νέας, φαραωνικής χωματερής κυριολεκτικά στην «αυλή» μας.
- Σήμερα, 12 Ιουλίου 2026, το e-peiraias.gr κάνει έναν αναλυτικό απολογισμό.
Βρισκόμαστε στα μέσα του 2026, και το τοπίο στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής εξακολουθεί να θυμίζει κινούμενη άμμο. Για τους κατοίκους του ευρύτερου Πειραιά, του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας και του Περάματος, το όνομα «Σχιστό» τα τελευταία χρόνια είχε ταυτιστεί με έναν διαρκή εφιάλτη: τη δημιουργία μιας νέας, φαραωνικής χωματερής κυριολεκτικά στην «αυλή» μας.
Σήμερα, 12 Ιουλίου 2026, το e-peiraias.gr κάνει έναν αναλυτικό απολογισμό. Ανοίγουμε τον φάκελο «Σχιστό» για να δούμε τι ακριβώς αποφύγαμε, πώς δικαιώθηκε ο αγώνας των τοπικών κοινωνιών και γιατί —παρά τη νίκη— δεν δικαιούμαστε να εφησυχάζουμε λεπτό.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος (2020-2023)
Για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πρέπει να θυμηθούμε τι ακριβώς προσπάθησαν να επιβάλουν στον Πειραιά:
Ο σχεδιασμός του παραλόγου (2020-2021): Η προηγούμενη διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής αποφασίζει να στήσει στο Σχιστό μια γιγαντιαία Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ). Ένα έργο ΣΔΙΤ με ιλιγγιώδη προϋπολογισμό που ξεπερνούσε τα 300 εκατομμύρια ευρώ. Το σχέδιο προέβλεπε να καταλήγουν στο Σχιστό εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι σύμμεικτων σκουπιδιών.
Η κοινωνία απέναντι (2022-2023): Ο διαγωνισμός περνάει στον «Ανταγωνιστικό Διάλογο» με 5 μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους. Τότε φουντώνουν οι αντιδράσεις. Συλλογικότητες, κάτοικοι και Δημοτικά Συμβούλια (όπως του Περάματος και του Κερατσινίου-Δραπετσώνας) ξεσηκώνονται. Ο φόβος είναι βάσιμος: Η μονάδα αυτή θα παρήγαγε δευτερογενές καύσιμο (SRF/RDF) ανοίγοντας την κερκόπορτα για καύση σκουπιδιών σε μια ήδη αφόρητα επιβαρυμένη περιοχή.
Η μεγάλη δικαίωση: Η κατάρρευση του Mega-Εργοστασίου το 2024
Όσα φώναζαν οι κάτοικοι του Πειραιά για χρόνια, αναγκάστηκε να τα παραδεχτεί το ίδιο το κράτος. Στις αρχές του 2024, η νέα διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής τράβηξε «χειρόφρενο».
Η πολιτική απόφαση ήταν ηχηρή: Τα φαραωνικά έργα ΣΔΙΤ σε Σχιστό και Φυλή κρίθηκαν οικονομικά μη βιώσιμα, περιβαλλοντικά ξεπερασμένα και ακυρώθηκαν. Ο διαγωνισμός-μαμούθ κατέρρευσε υπό το βάρος του τεράστιου κόστους και της λαϊκής πίεσης. Η τοπική κοινωνία είχε δίκιο. Το εργοστάσιο-τέρας, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, δεν θα κατασκευαστεί.
Σήμερα (Ιούλιος 2026): Γιατί ο αγώνας δεν έχει τελειώσει
Μπορεί ο διαγωνισμός των 300 εκατ. ευρώ να ακυρώθηκε, όμως το Σχιστό παραμένει στρατηγικό σημείο στον χάρτη της διαχείρισης απορριμμάτων. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια «γκρίζα ζώνη» αναμονής:
Ο νέος σχεδιασμός (ΠΕΣΔΑ): Η Περιφέρεια αναδιαμορφώνει τον χάρτη. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι για το Σχιστό προκρίνονται πλέον πολύ μικρότερες, στοχευμένες μονάδες (π.χ. επεξεργασίας βιοαποβλήτων) και υποδομές ανακύκλωσης, μακριά από τη λογική της μαζικής ταφής ή καύσης.
Το «έμφραγμα» της Φυλής: Με τον ΧΥΤΑ της Φυλής να παίρνει συνεχώς παρατάσεις ζωής (λόγω του αδιεξόδου στην Αττική), η πίεση να βρεθούν άμεσα νέοι χώροι αυξάνεται καθημερινά. Αυτό σημαίνει ότι ο διαθέσιμος χώρος στο Σχιστό παραμένει πάντα «φιλέτο».
Καμία λευκή επιταγή: Όσο ο νέος σχεδιασμός δεν παρουσιάζεται με απόλυτη διαφάνεια, οι κάτοικοι του Πειραιά οφείλουν να παραμένουν σε εγρήγορση. Το αίτημα παραμένει ξεκάθαρο: Καμία κρυφή “αναβάθμιση” που θα φέρει πίσω από το παράθυρο την καύση υπολειμμάτων.
Το 2024 ο Πειραιάς κέρδισε μια τεράστια μάχη. Όμως, η οριστική λύση απαιτεί πραγματική διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση και αποκεντρωμένες μονάδες, ώστε να μην μετατραπεί ποτέ ξανά το Σχιστό στο «χαλί» κάτω από το οποίο η Αττική θα κρύβει τα σκουπίδια της.
