- Σαν σήμερα, στις 7 Αυγούστου του 2004, εγκαινιάστηκε η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, ένα από τα εμβληματικότερα έργα υποδομής που έχουν γίνει ποτέ στη χώρα.
- Το συνολικό κόστος κατασκευής της δεν ξεπέρασε τα 800 εκατομμύρια ευρώ, με τη συμμετοχή του Δημοσίου να φτάνει περίπου στο μισό αυτού του ποσού.
- Είκοσι ένα χρόνια μετά, ένας άλλος αριθμός έρχεται να μπει δίπλα σε αυτόν — όχι όμως για να θυμίσει ένα έργο υποδομής, αλλά ένα σκάνδαλο.
Σαν σήμερα, στις 7 Αυγούστου του 2004, εγκαινιάστηκε η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, ένα από τα εμβληματικότερα έργα υποδομής που έχουν γίνει ποτέ στη χώρα. Το συνολικό κόστος κατασκευής της δεν ξεπέρασε τα 800 εκατομμύρια ευρώ, με τη συμμετοχή του Δημοσίου να φτάνει περίπου στο μισό αυτού του ποσού.
Είκοσι ένα χρόνια μετά, ένας άλλος αριθμός έρχεται να μπει δίπλα σε αυτόν — όχι όμως για να θυμίσει ένα έργο υποδομής, αλλά ένα σκάνδαλο. Το πρόστιμο που καλείται να πληρώσει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την υπόθεση των «γαλάζιων φραπέδων» του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέρχεται σε 415 εκατομμύρια ευρώ.
Μια σύγκριση που βάζει τα πράγματα σε τάξη μεγέθους
Το πρόστιμο του ΟΠΕΚΕΠΕ αντιστοιχεί σχεδόν στο μισό του συνολικού κόστους κατασκευής μιας ολόκληρης γέφυρας — ενός έργου που άλλαξε τις συγκοινωνίες στη Δυτική Ελλάδα και παραμένει σε λειτουργία εδώ και δύο δεκαετίες.
Το πώς αξιοποιεί μια κυβέρνηση τα χρήματα που έχει στη διάθεσή της είναι, πολλές φορές, ζήτημα ικανότητας και πολιτικής βούλησης. Άλλες κυβερνήσεις προχωρούν σε έργα που βελτιώνουν πραγματικά τη ζωή των πολιτών. Άλλες, αντίθετα, «τρώνε σαν να μην υπάρχει αύριο» και στέλνουν τον λογαριασμό στους ίδιους τους πολίτες.
Η κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει πολλές φορές ότι επιλέγει —ή μπορεί— μόνο το δεύτερο σενάριο: αντί για έργα υποδομής και ανάπτυξης, η χώρα καλείται να πληρώσει πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για σκάνδαλα διαχείρισης δημόσιου χρήματος, όπως αυτό των «γαλάζιων φραπέδων» στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η αντιπαράθεση μεταξύ ενός εμβληματικού έργου υποδομής και ενός προστίμου για κακοδιαχείριση δεν είναι απλώς αριθμητική — αποτυπώνει, όπως τονίζεται, δύο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες διακυβέρνησης.
