- Η σημερινή τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς ακόμη μία «είδηση» που θα περάσει για λίγες ώρες στα δελτία και στα social media.
- Είναι μία βαθιά κοινωνική πληγή.
- Δύο κορίτσια μόλις 17 ετών βρέθηκαν στο κενό από ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, με τη μία να χάνει τη ζωή της και τη δεύτερη να δίνει μάχη στο νοσοκομείο.
Η σημερινή τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς ακόμη μία «είδηση» που θα περάσει για λίγες ώρες στα δελτία και στα social media. Είναι μία βαθιά κοινωνική πληγή.
Δύο κορίτσια μόλις 17 ετών βρέθηκαν στο κενό από ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, με τη μία να χάνει τη ζωή της και τη δεύτερη να δίνει μάχη στο νοσοκομείο. Στο σημείο βρέθηκε και σημείωμα που είχε αφήσει η μία από τις δύο ανήλικες.
Οι λέξεις που έγραψε παγώνουν το αίμα:
«Φέτος είναι η χρονιά που θα δίνω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά… Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό… Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Και κάπου εκεί σταματούν οι αριθμοί, τα ποσοστά, οι πολιτικές αναλύσεις και οι τηλεοπτικές κορώνες. Γιατί όταν ένα παιδί 17 ετών γράφει ότι δεν βλέπει κανένα φως στη ζωή, τότε το πρόβλημα δεν είναι «ατομικό». Είναι βαθιά κοινωνικό.
Στην Ελλάδα του 2026, χιλιάδες νέοι μεγαλώνουν μέσα σε μια ασφυκτική πραγματικότητα. Πανελλήνιες, άγχος, οικονομική ανασφάλεια, φόβος για το αύριο, πίεση να αποδείξουν συνεχώς κάτι, κοινωνικά πρότυπα που συνθλίβουν ψυχές και μια καθημερινότητα που συχνά δεν αφήνει χώρο ούτε για ανάσα.
Κι όμως, το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οι ίδιοι άνθρωποι που βγαίνουν κάθε μέρα στα κανάλια για να μιλήσουν για «ανάπτυξη», «επιτυχίες» και «στατιστικά», σπάνια κοιτούν κατάματα τη νέα γενιά. Μια γενιά που κουβαλά μέσα της εξάντληση, απογοήτευση και πολλές φορές απόλυτη μοναξιά.
Δεν φταίνε οι Πανελλήνιες μόνες τους. Δεν φταίει μία στιγμή. Δεν φταίει ένα γεγονός. Φταίει μια κοινωνία που εδώ και χρόνια μαθαίνει στα παιδιά να φοβούνται την αποτυχία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Μια κοινωνία που πολλές φορές αντιμετωπίζει την ψυχική υγεία σαν ταμπού και αφήνει παιδιά να βυθίζονται σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι.
Το πιο ανατριχιαστικό δεν είναι μόνο η πτώση των δύο κοριτσιών. Είναι ότι χιλιάδες νέοι άνθρωποι πιθανόν διάβασαν αυτά τα λόγια και ένιωσαν ότι «τους καταλαβαίνουν». Κι αυτό από μόνο του πρέπει να τρομάξει ολόκληρη την κοινωνία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δύο 17χρονες είχαν κλειδώσει την πόρτα της ταράτσας πριν πέσουν στο κενό, ενώ οι Αρχές εξετάζουν όλα τα δεδομένα της υπόθεσης.
Όμως πέρα από την αστυνομική έρευνα, υπάρχει ένα τεράστιο ερώτημα που μένει πίσω:
Πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να χαθούν για να καταλάβουμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στον τρόπο που μεγαλώνουν σήμερα οι νέοι άνθρωποι;
Γιατί πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία, υπάρχει μια κοινωνία που απέτυχε να ακούσει εγκαίρως.
Και σήμερα, στην Ηλιούπολη, δεν έπεσαν μόνο δύο 17χρονα κορίτσια από μια ταράτσα.
Έπεσε μαζί τους κι ένα κομμάτι από την ψευδαίσθηση ότι «όλα πάνε καλά».
