- Στις 6 Αυγούστου του 1983 έφυγε από τη ζωή ο τεράστιος Νίκος Γουλανδρής, ένας από τους καλύτερους προέδρους στην ιστορία του Ολυμπιακού.
- «Δεν λυπάμαι που σε λίγο φεύγω.
- Γι’ αυτό που λυπάμαι πραγματικά είναι ότι δεν θα ξαναδώ τον Ολυμπιακό», είχε πει χαρακτηριστικά, ενώ σε άλλη στιγμή είχε δηλώσει: «Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου είναι όταν έγινα Ολυμπιακός».
Στις 6 Αυγούστου του 1983 έφυγε από τη ζωή ο τεράστιος Νίκος Γουλανδρής, ένας από τους καλύτερους προέδρους στην ιστορία του Ολυμπιακού.
«Δεν λυπάμαι που σε λίγο φεύγω. Γι’ αυτό που λυπάμαι πραγματικά είναι ότι δεν θα ξαναδώ τον Ολυμπιακό», είχε πει χαρακτηριστικά, ενώ σε άλλη στιγμή είχε δηλώσει: «Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου είναι όταν έγινα Ολυμπιακός».
Τρία πρωταθλήματα, δύο νταμπλ και ρεκόρ που αντέχουν ακόμη
Τον τελευταίο μισό αιώνα, δύο είναι οι θρυλικές φάσεις του Ολυμπιακού: η ομάδα του Ούγγρου προπονητή Μάρτον Μπούκοβι το 1965-67, και η ομάδα του προέδρου Νίκου Γουλανδρή (1913-1983), που διέπρεψε στις ποδοσφαιρικές σεζόν ανάμεσα στα χρόνια 1972 και 1975.
Ο Γουλανδρής είχε ήδη μεσολαβήσει για να έρθουν στον Ολυμπιακό, από το καλοκαίρι για τη σεζόν 1971-72, οι ελληνογάλλοι άσσοι Υβ Τριαντάφυλλος και Ρομαίν Αργυρούδης, και προς το τέλος του ’71 ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου, μέσα από εκλογική διαδικασία που περιλάμβανε και εγγραφές νέων μελών.
Για την περίοδο 1972-73, ο Γουλανδρής έφερε στον Ολυμπιακό νέους παίκτες που δυνάμωσαν ακόμη περισσότερο την ομάδα: τον τερματοφύλακα Κελεσίδη, τον αμυντικό Γκλέζο, τους Ουρουγουανούς Βιέρα και Λοσάντα, ενώ προωθήθηκε και ο Κυράστας από τα τμήματα υποδομής.
Η ομάδα του Λάκη Πετρόπουλου έδειξε πόσο μετράει, κατανικώντας στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου UEFA την ισχυρή ιταλική Κάλιαρι του Τζίτζι Ρίβα (νίκες μέσα-έξω), για να αποκλειστεί όμως στη συνέχεια από τη μεγάλη Τότεναμ (των Πατ Τζένινγκς και Μάρτιν Τσίβερς), την οποία όμως είχε καταφέρει να νικήσει στο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα, συγκρουόμενος βασικά με τον ΠΑΟΚ του Λες Σάνον, ο οποίος «αυτοκτόνησε» όταν έχασε μέσα στην Τούμπα από την Παναχαϊκή με 5-3.
Στη μνήμη μένει και το παιχνίδι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός της 11/3/1973, λίγες μέρες μετά την κατάληψη της Νομικής, που συνοδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια και κλωτσοπατινάδα μέσα στο γήπεδο, με το μνημειώδες κυνηγητό Κωνσταντίνου-Συνετόπουλου και την οριστική διακοπή του αγώνα (κέρδισε «στα χαρτιά» ο Ολυμπιακός με 2-0). Κατακτώντας και το Κύπελλο, στον τελικό με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός έκανε νταμπλ για την περίοδο 1972-73, με παθητικό μόλις 13 γκολ – ένα ακατάρριπτο ρεκόρ.
Τα ρεκόρ γκολ και η Μεταπολίτευση
Στο πρωτάθλημα 1973-74, η ομάδα έμεινε η ίδια βασικά, με τον Γουλανδρή να προσθέτει 2-3 ουσιαστικές μονάδες – Γαλάκο, Κρητικόπουλο, Σταυρόπουλο – αν και είχε αποχωρήσει ο Ρομαίν Αργυρούδης. Αν και στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε κόντρα στην Μπενφίκα, στην Ελλάδα έσπασε όλα τα ρεκόρ (νίκες 8-2 επί του Απόλλωνα Αθηνών, 11-0 επί του Φωστήρα), τελειώνοντας το πρωτάθλημα με 102 γκολ, ένα ακόμη ακατάρριπτο ρεκόρ, χάνοντας ωστόσο το Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ στα πέναλτι.
Το πρωτάθλημα του 1974-75, πάντα με τον Νίκο Γουλανδρή στο τιμόνι και με τον Λάκη Πετρόπουλο στον πάγκο, ήταν το πρώτο της Μεταπολίτευσης. Η μεγάλη προσθήκη στο ρόστερ ήταν ο Κώστας Δαβουρλής, που ήρθε από την Παναχαϊκή με το ποσό-ρεκόρ για την εποχή των 9.250.000 δραχμών. Η ομάδα βρέθηκε στην καλύτερή της φάση, αποδεικνύοντάς το στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, όταν απέκλεισε την περίφημη Σέλτικ (ισοπαλία στη Γλασκώβη, νίκη στον Πειραιά), για να αποκλειστεί όμως άδικα στη συνέχεια από την Άντερλεχτ, μετά από αμφιλεγόμενη διαιτησία στον επαναληπτικό της Πάτρας.
Ένας συνδυασμός στενοχώριας, προβλημάτων με παίκτες και παράγοντες, μα και διοικητικών εκκαθαρίσεων οδήγησε τον Γουλανδρή μακριά από τον Ολυμπιακό στο τέλος του ’74, με την προεδρία να αναλαμβάνει ο Κώστας Θανόπουλος. Παρ’ όλα αυτά, ο Ολυμπιακός κατέκτησε κι εκείνο το πρωτάθλημα, ενώ σήκωσε και το Κύπελλο, νικώντας στον τελικό τον Παναθηναϊκό με 1-0, με εκείνη τη λόμπα του Δαβουρλή προς τον εκτός θέσης Κωνσταντίνου.
