- Ένα περιστατικό φαινομενικά ασήμαντο στάθηκε η αφορμή για μια from από τις πιο εντυπωσιακές μεταμορφώσεις σχολικού χώρου στην Αθήνα.
- Μια μαθήτρια είχε μουντζουρώσει έναν τοίχο στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Κυψέλη.
- Όταν η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ τη ρώτησε γιατί το έκανε, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: ο τοίχος ήταν ήδη «χάλια», οπότε τι πείραζε; Η ερώτηση αυτή έγινε το έναυσμα.
Ένα περιστατικό φαινομενικά ασήμαντο στάθηκε η αφορμή για μια from από τις πιο εντυπωσιακές μεταμορφώσεις σχολικού χώρου στην Αθήνα. Μια μαθήτρια είχε μουντζουρώσει έναν τοίχο στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Κυψέλη. Όταν η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ τη ρώτησε γιατί το έκανε, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: ο τοίχος ήταν ήδη «χάλια», οπότε τι πείραζε;
Η ερώτηση αυτή έγινε το έναυσμα. Η κ. Νταζύ άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να αλλάξει η εικόνα του σχολείου, έχοντας στο μυαλό της τοιχογραφίες που είχε δει αλλού. Με την έγκριση ενός προγράμματος εξωσχολικών δραστηριοτήτων από το υπουργείο Παιδείας και σε συνεργασία με τον διευθυντή Γιάννη Κελεπούρη, η μεταμόρφωση του σχολείου ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, με έξοδα που καλύφθηκαν τόσο από το σχολείο όσο και από την τσέπη της ίδιας.
Πολλοί πίστευαν πως το εγχείρημα δεν θα κρατούσε — ότι οι ζωγραφιές θα χαλούσαν σύντομα ή θα «πέφταν» πάνω τους γκράφιτι. Διαψεύστηκαν πανηγυρικά.
800 εικόνες, 100 ώρες δουλειάς και ένα ταξίδι στην ιστορία
Το εγχείρημα ήταν τεράστιο σε κλίμακα. Η κ. Νταζύ αφιέρωσε πάνω από 100 ώρες μόνο στην προετοιμασία, καθώς δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο να συμβουλευτεί στο ίντερνετ. Άντλησε έμπνευση από το βιβλίο του Ισαάκ Ασίμοφ «Το χρονικό του κόσμου», μελέτησε έργα τέχνης και αξιοθέατα από όλον τον κόσμο, και έφτιαξε μακέτες με περισσότερες από 800 εικόνες.
Το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε στον διάδρομο του ισογείου ως μια ιστορική χρονογραμμή. Μέσα σε περίπου 2,5 χρόνια, 80 μαθητές δούλεψαν τα απογεύματα και ζωγράφισαν 40 τοιχογραφίες που καλύπτουν την ανθρώπινη ιστορία — από την αρχαία Αίγυπτο, τη Μινωική Κρήτη και την αρχαία Ελλάδα, μέχρι τη Ρώμη, το Βυζάντιο, την Αναγέννηση και την εξερεύνηση του διαστήματος. Ακόμα και οι αίθουσες διδασκαλίας ακολουθούν το θέμα: έξω από τη «Μοντέρνα Τάξη», για παράδειγμα, υπάρχουν τοιχογραφίες εμπνευσμένες από τον Σαρλό και τον Πικάσο.
Η τέχνη ως εργαλείο μάθησης — και σεβασμού
Για την κ. Νταζύ, το σχέδιο δεν ήταν απλώς αισθητικό. «Προσπαθούμε με την ιστορία και τη γεωγραφία να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή με τη γνώση, χρησιμοποιώντας την τέχνη ως εργαλείο μάθησης», εξηγεί, τονίζοντας πως στόχος είναι ένας πιο ευχάριστος χώρος που «ανοίγει το μάτι» των μαθητών.
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ο διευθυντής Γιάννης Κελεπούρης περιγράφει πώς το σχολείο έγινε ξαφνικά ελκυστικό για τα παιδιά, που νιώθουν πλέον περήφανα που ανήκουν εκεί. Μαθητές και καθηγητές από άλλα σχολεία έχουν επισκεφθεί το 39ο Γυμνάσιο ειδικά για να δουν τις τοιχογραφίες, με τους ίδιους τους μαθητές να αναλαμβάνουν ξενάγηση. Και το πιο εντυπωσιακό: κανείς δεν έχει πειράξει ούτε μια γραμμή από τα έργα. Ακόμα και οι πρωτοετείς μαθητές, μόλις φτάνουν, κοιτούν απορημένοι τους τοίχους και αμέσως αναπτύσσουν σεβασμό για το έργο.
Οι τοιχογραφίες καλύπτουν πλέον κάθε γωνιά του σχολείου — τάξεις, κυλικείο, προαύλιο, βιβλιοθήκη, ακόμα και τουαλέτες και πυλωτές.
«Λείπει από την Αθήνα, και γενικότερα από την Ελλάδα, η σύνδεση με την τέχνη και την ιστορία, και αυτό είναι κρίμα», σχολιάζει η κ. Νταζύ, τονίζοντας πως τα παιδιά χρειάζονται ερεθίσματα για να εμπνευστούν — «από το γκρίζο δεν παίρνεις έμπνευση». Ο κ. Κελεπούρης συμφωνεί, σημειώνοντας πόσο βοηθά στην καθημερινότητα η επαφή με κάτι όμορφο, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.
Η ιστορία του 39ου Γυμνασίου αποδεικνύει πως ακόμα και τα πιο παγιωμένα πράγματα μπορούν να αλλάξουν — αρκεί μια ιδέα, μια απάντηση σε μια απλή ερώτηση, και πολλά χέρια πρόθυμα να τη μετατρέψουν σε πράξη.
