- Λίγες ώρες μετά την ιστορική άνοδο του Θησέα στην Α’ Πειραιά — την πρώτη μετά από 76 ολόκληρα χρόνια — ο άνθρωπος που στέκεται πίσω από αυτή την επιτυχία, ο προπονητής Νίκος Γαντζάκης, μίλησε αποκλειστικά στο e-peiraias.gr.
- 14 χρόνια στον σύλλογο, μια περίοδος αποχώρησης που δεν έγινε ποτές πραγματική αποχώρηση, δύσκολες στιγμές που ξεπεράστηκαν και μια άνοδος που αφιερώνεται σε έναν άνθρωπο που δεν είναι πλέον εδώ για να τη ζήσει.
- Ο Γαντζάκης μοιράστηκε τα πάντα — τα συναισθήματα της ιστορικής βραδιάς, τη διαδρομή που τον έφερε ως εδώ, την αγάπη του για την ακαδημία και το όραμά του για το μέλλον ενός συλλόγου που, όπως ο ίδιος λέει, δεν είναι απλά ομάδα — είναι οικογένεια.
Λίγες ώρες μετά την ιστορική άνοδο του Θησέα στην Α’ Πειραιά — την πρώτη μετά από 76 ολόκληρα χρόνια — ο άνθρωπος που στέκεται πίσω από αυτή την επιτυχία, ο προπονητής Νίκος Γαντζάκης, μίλησε αποκλειστικά στο e-peiraias.gr.
14 χρόνια στον σύλλογο, μια περίοδος αποχώρησης που δεν έγινε ποτές πραγματική αποχώρηση, δύσκολες στιγμές που ξεπεράστηκαν και μια άνοδος που αφιερώνεται σε έναν άνθρωπο που δεν είναι πλέον εδώ για να τη ζήσει.
Ο Γαντζάκης μοιράστηκε τα πάντα — τα συναισθήματα της ιστορικής βραδιάς, τη διαδρομή που τον έφερε ως εδώ, την αγάπη του για την ακαδημία και το όραμά του για το μέλλον ενός συλλόγου που, όπως ο ίδιος λέει, δεν είναι απλά ομάδα — είναι οικογένεια.
Νίκο, το τελικό σφύριγμα — τι ακριβώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
«Το τελικό σφύριγμα ήταν μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Εκείνη τη στιγμή πέρασαν από το μυαλό μου εικόνες από όλα αυτά τα χρόνια… προπονήσεις, ήττες, χαρές, δυσκολίες, άνθρωποι που έφυγαν, άνθρωποι που έμειναν. Ένιωσα περηφάνια, συγκίνηση και μια τεράστια ανακούφιση. Ήταν σαν να περνάει μπροστά από τα μάτια μου όλη η διαδρομή αυτών των 14 χρόνων μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή η άνοδος ανήκει σε όλους όσοι ήταν δίπλα στην ομάδα όλα αυτά τα χρόνια».
14 χρόνια στον Θησέα. Πίστευες ότι θα έφτανες σε αυτή τη στιγμή;
«Ο Θησέας για μένα δεν είναι απλά μια ομάδα. Είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου. Μέσα σε αυτά τα 14 χρόνια έζησα τα πάντα. Δέθηκα με αυτόν τον σύλλογο, πέρασα στιγμές χαράς και απογοήτευσης, έμαθα πολλά και δημιούργησα σχέσεις ζωής. Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, πίεση και φορές που ένιωθες πως όση προσπάθεια κι αν κάνεις δεν φτάνει».
Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος και τι σε κράτησε;
«Υπήρξε μια περίοδος που αποχώρησα από τη θέση του προπονητή για τρία χρόνια, όμως δεν έφυγα ποτέ πραγματικά από τον Θησέα. Παρέμεινα στον σύλλογο από άλλο πόστο, γιατί η αγάπη μου για αυτή την ομάδα δεν μου επέτρεπε να απομακρυνθώ. Ο Θησέας για μένα ήταν και είναι οικογένεια».
Αφιέρωσες την άνοδο στον Γιάννη Κουκουβίνο. Πες μας λίγα λόγια για εκείνον.
«Η σημερινή άνοδος έχει μια πολύ μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα γιατί είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Κουκουβίνο. Έναν άνθρωπο που αγάπησε πραγματικά τον Θησέα και ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα. Ξέρω πόσο πολύ θα χαιρόταν γι’ αυτή τη στιγμή και γι’ αυτό η πρώτη μου σκέψη ήταν εκείνος. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να φεύγουν από τη ζωή, αλλά δεν φεύγουν ποτέ από την καρδιά και την ιστορία ενός συλλόγου».
Μίλησες με θέρμη για την ακαδημία του συλλόγου. Ποιο είναι το όραμά σου;
«Θεωρώ μεγάλο επίτευγμα τη δημιουργία της ακαδημίας και όλων όσων χτίζονται μέσα από αυτή. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό μέλλον του συλλόγου. Δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά οι αξίες, ο χαρακτήρας και η νοοτροπία που περνούν στα παιδιά. Το πιο όμορφο για μένα είναι να βλέπω παιδιά να ξεκινούν μικρά και να μεγαλώνουν μέσα στον Θησέα, νιώθοντας ότι ανήκουν σε μια πραγματική οικογένεια».
Τελευταία ερώτηση: πού βλέπεις τον Θησέα από εδώ και πέρα;
«Η άνοδος στην Α’ Πειραιά μετά από 76 χρόνια είναι μια ιστορική στιγμή για τον σύλλογο, όμως προσωπικά τη βλέπω σαν την αρχή ενός νέου κεφαλαίου και όχι σαν το τέλος. Ο Θησέας αξίζει να συνεχίσει να μεγαλώνει, με ενότητα, δουλειά και ταπεινότητα. Αυτή τη στιγμή θέλω απλώς να χαρώ αυτή τη μεγάλη επιτυχία μαζί με όλους τους ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτή την ομάδα».
